De zon schijnt, de man des huizes is naar de opvang en ik heb er zin in.

Ik heb de krukken aan de kant gegooid en waggelend mijn huis aan het schoonmaken en de was buiten hangen. Vanmiddag of vanavond heb ik spijt van mijn enthousiasme, en kan ik niet meer lopen van de pijn. Maar hé daar trek ik me nu lekker niks van aan… Ik heb er zin in…

Hoelang duurt het ongeveer om een kopje koffie leeg te dingen? Nou ik weet zeker dat de koffie sneller op was dan dat ik dit blogje getypt heb.

 

Het heeft de duur van 1 kopje koffie gekost dat ik vanmorgen beneden was. Daarna ben ik lekker weer naar boven vertrokken, want de man des huizes zit vanmorgen weer slecht in zijn vel. En als ik dan niet wegloop gaat het uren door.

 

Dit keer maakte hij zich heel druk over de school van mijn zoon. Het eerst wat hij me vanmorgen vroeg is, hoe laat mijn zoon op school moet zijn. Hij moet de trein van 9 uur hebben vertelde ik hem. Daarna begon het. Ze hebben veel te veel vrij. In zijn tijd moest hij nog op zaterdag naar school. En al die rapportvergaderingen en vakanties dat is niet normaal, hij zit te veel thuis volgens hem. En als ik hem dan vertel dat hij de rest van de week om half 7 de deur uit gaat en pas om half 7 weer thuis is, vind ik toch dat hij best veel school heeft. Maar dat had ik beter niet kunnen zeggen. Volgens hem moeten we niet zo klagen over die lange schooltijden, mijn zoon moet zich niet aanstellen zo zwaar heeft hij het niet. Hij had het vroeger pas zwaar op school.

 

Dat mijn zoon helemaal nooit klaagt over zijn schooltijden dringt helemaal niet tot hem door. Ook niet dat hij juist de gene is die zich druk maakt dringt niet tot hem door. Op de een of andere manier accepteert hij het niet als ze vrij van school hebben. Dat gaat nog wat worden, want ik zal hem toch moeten vertellen dat ze volgende week een week vrij van school hebben. Maar dat komt later deze week wel. Nu eerst weer reageren op huurhuizen.

 

Ik ben opzoek naar een klein appartementje voor mij en mijn zoon. Al een tijdje hoor!

Eind vorig jaar kwam ik bij een periode in mijn leven waarin ik keuzes moest maken. En die zijn niet altijd even makkelijk. Ze houden je ’s nachts wakker. Maak je wel de juiste keus, of moet je op de oude voet verder gaan. Maar wat als verder gaan niet meer lukt, als het je leven zo erg beïnvloed dat je er ziek van word. Dan moet je wel keuzes maken. De moeilijkste keuze van je leven. Maar er zijn zoveel factoren die laten zien welke keuze je moet maken. Je weet, diep van binnen ook wel welke keuze je moet maken.

 

Een relatie die al heel lang geen relatie meer is, maar een stukje verzorging waar je zelfs geen dankbaarheid meer voor terug krijgt. En dan kiest je er voor om niet meer samen te wonen. Een stukje rust in je leven te zoeken. Rust die je al jaren niet meer hebt. Een keuze waar je huisarts ook helemaal achter staat. Hij geeft je een brief mee voor urgentie op een woning. De woningbouw laat je lang wachten op antwoord. Twee maanden van extra spanning. En dan komt er een NEE. Je moet net als ieder ander op een woning wachten.

 

Ik heb geen woning die ik achter laat want ik ben bij hem gaan wonen. En ik heb geen minderjarige kinderen. Dat is waar de woningbouw naar kijkt. Dat de thuissituatie verre van prettig is vinden ze jammer voor me, maar daar kunnen ze niks aan doen. En dan stort echt je wereld in. Als je na lange tijd van twijfels eindelijk een keuze maakt, en dan blijkt dat je die keuze helemaal niet kunt maken en op de oude voet verder zal moeten gaan.

 

Ik heb nu een woonduur van bijna 3 jaar. Veel te weinig in deze tijd van een tekort aan huurhuizen. Maar ik blijf elke week volhouden, want ooit ben ik aan de beurt. En dan komt er een stukje rust in mijn leven en dat van mijn zoon.

 

Liefs van mij...

 

 

 

Gisteren was het precies een jaar geleden dat ik voor het eerst aan mijn enkel geopereerd werd. Na een dikke anderhalf jaar last gehad te hebben na een verzwikking, was dan eindelijk de knoop doorgehakt. Het onderste spronggewricht zou vastgezet worden met een stukje donorbot. Het was geen gemakkelijke keuze geweest, maar de arts had me weten te overtuigen dat ik na 3 maanden gips (waarvan 6 weken onbelast) ik weer goed zou kunnen lopen en weer alle schoenen aan kon. En ik eindelijk van orthopedische laars af was. En daar had ik er maar een van, aan mijn andere voet moest een gewone schoen. En dat heeft vooral ook de doorslag gegeven.

 

Vol overtuiging ben ik de operatie aan gegaan. Niet wetende dat het een ramp zou gaan worden en ik een jaar later nu nog steeds niet kan lopen en nog steeds de meeste tijd op bed door breng.

 

1 dag heb ik in het ziekenhuis gelegen, daarna mocht ik al naar huis. Om voor 6 weken op bed door te gaan brengen. Maar ook dat pakte heel anders uit. Want morgen is het precies een jaar geleden dat de man des huizes zijn 3^de herseninfarct kreeg en opgenomen werd in het ziekenhuis.

 

En probeer dan maar een huishouden te runnen en op ziekenhuis bezoek te gaan bij de man des huizes. Want ook hij moet schone kleren en ondergoed hebben in het ziekenhuis. Overal stond ik ineens alleen voor. Het heeft me twee weken gekost om hulp in huis te krijgen. En dat dan ook nog maar voor 4 uurtjes per week. De achterbuurjongen reed me heen en weer naar het ziekenhuis en duwde me in de rolstoel de zaal op. En achteraf denk ik vaak, hoe ik dat allemaal gered heb in die tijd.